DianaKrallfans.com

http://www.nieuwsblad.be/article/detail ... 130714_001

Gent Jazz dag twee zit er op. Diana Krall schittert

Diana Krall was in goede doen, zaterdagavond op Gent Jazz, waar ze de tweede avond afsloot. De jazzzangeres gaf meteen te kennen dat ze graag in Gent komt, dat e haar kinderen naar hier meebrengt, en het was zo aan te voelen dat ze dat niet uit beleefdheid van een papiertje aflas. Krall zat vol energie en ze gaf die energie helemaal door aan de tent, die haar bedankte met talrijke luidruchtige applausbeurten en aanmoedigend geroep.

Maar wat wil je? Bovenop haar bewerkingen van een aantal vaudeville jazznummers uit de jaren twintig, serveerde ze het publiek ook nummers van Tom Waits (Temptation), Bob Dylan (A Simple Twist of Fate), Neil Young (A man needs a Maid dat naadloos overvloeide in Heart of Gold) en The Band (Ophelia).

Maar de echtgenote van Elvis Costello bracht ook werk uit Glad Rag Doll, haar meest recente cd, waarop ze vaudeville jazznummers uit de jaren twintig naar haar eigen hand zet. Krrall opende het concert met het openingsnummer van haar cd: We Just Couldn’t Say Goodbye en kreeg de zaal ook stil met Just Like A Butterfly That’s Caught In The Rain.

Ukelele

Met een dubbelzinnige bindtekst over wat je allemaal met een ukelele kan doen kondigde ze You Know – I Know Ev’rything’s Made For Love aan, gevolgd door Let It Rain, allemaal nummers uit Glad Ragg Doll.

Waarna ze een stomende versie van het chaotische Temptation uit Franks Wild Years van Tom Watis bracht. Haar muzikanten mochten daarna backstage ‘Laat ze maar een cocktail drinken, ze hebben die al verdiend’, gaf Krall nog mee, maar zelf bleef ze achter haar piano: ‘Wat willen jullie horen, je kan alles vragen, maar geen Costello’ grapte ze, waarop het publiek allerlei titels begon te roepen en ze toch haar zin deed. Solo bracht ze onder meer de song waarvan ze weet dat hij in elke bar gespeeld wordt, maar ze deed het toch: Fly Me To The Moon, gevolgd door A Man Needs A Maid van Neil Young, dat dus overliep in Heart of Gould.

Krall trakteerde het publiek nog op Boulevard of Broken Dreams en Sunny Side of The Street.

Het publiek gaf Krall een staande ovatie. Krall Had hen dan ook een schitterend concert gegeven. Voor ons was het in elk geval het soort concert waar je twijfelt of je er naartoe gaat, want je kent het werk van de artieste niet, hebt wel gehoord en gelezen dat ze goed is, en waarvan je na afloop zegt: blij dat ik dit mocht meemaken.

Krall deed met haar concert de Amerikaanse baritonzanger en Gramywinnaar Kurt Elling, die net voor haar concerteerde bijna vergeten. Elling bracht net als Krall vooral covers van nummers die grote songschrijvers als Paul Simon, Burt Bacharach en andere in The Brill Building, een popfabriekje in Manhattan schreven. Elling mag dan met zijn stem veel aankunnen, tot een soort beatboxversie van On Broadway, en door de critici en lezers van het bald Downbeat verkozen zijn als beste zanger, in vergelijking met Krall werd zijn concert slechts met een matig applaus beloond.

--------------------------------
Google translation:

Gent Jazz Day two is over. Diana Krall shines

Diana Krall was in good shape, Gent Jazz on Saturday night, where they ended the second night. The jazz singer indicated that they would come in Ghent, that email brings to her children here, and immediately it was to feel that they do not Aflas out courtesy of a piece of paper. Krall was full of energy and she gave that energy all the way through to the tent, who thanked her with numerous turns noisy applause and encouraging shouts.

But what do you want? In addition to its operations in a number of vaudeville jazz songs from the twenties, they served the public also songs by Tom Waits (Temptation), Bob Dylan (A Simple Twist of Fate), Neil Young (A man needs a maid that seamlessly flowed in Heart of Gold) and The Band (Ophelia).

But the wife of Elvis Costello also brought work Glad Rag Doll, her most recent CD, which puts them out of the twenties vaudeville jazz songs at her own hand. Krrall opened the concert with the opening track of her CD: We Just Could not Say Goodbye and the room was also quiet with Just Like A Butterfly That's Caught In The Rain.

Ukulele

With an ambiguous banter about what you can all do with a ukulele she announced You Know - I Know Ev'rything's Made For Love, followed by Let It Rain, all numbers from Smooth Ragg Doll.

Then they released a steamy version of the chaotic Temptation from Franks Wild Years by Tom Whatis. Her musicians then allowed backstage "Let them drink a cocktail, they have already earned," Krall gave them yet, but they themselves remained behind her piano: "What do you hear, you can ask anything, but no Costello" she joked which the public all titles began to cry and she still did her sentence. Solo brought them include the song that she knows he played in every bar, but they did it anyway: Fly Me To The Moon, followed by A Man Needs A Maid Neil Young, so that defected in Heart of Gould.

Krall regaled the audience on Boulevard of Broken Dreams and Sunny Side of The Street.

The audience gave a standing ovation Krall. Krall had also given them a brilliant concert. For us it was at least the kind of concert you're unsure whether you go there, because you do not know the work of the artist have heard and read that it is good, and after that you say glad I live to see.

Krall did with her American baritone concert singer and Gramywinnaar Kurt Elling, who has performed almost forgotten. Just for her Elling brought as Krall mainly covers of songs that great songwriters such as Paul Simon, Burt Bacharach and others in The Brill Building, a popfabriekje in Manhattan wrote. Elling may handle many with his voice, a kind beatbox version of On Broadway, and the critics and readers of the bald Downbeat elected as the best singer, compared with Krall was his only concert with moderate applause rewarded.

http://focus.knack.be/entertainment/fes ... 280897.htm

Gent Jazz dag 2: Phronesis, Kurt Elling en Diana Krall
(...)
Nog meer nostalgie bij de hoofdact van deze avond. De jonge kerels naast me waren hoorbaar teleurgesteld wanneer Diana Krall(****) niet in de onthullende lingerie van op de hoes van haar laatste cd, maar in broek en leren jekker op het podium verscheen. Je moet het maar verdienen als 48-jarige moeder, die adoratie van een stel gezonde twintigers.

Glad Rag Doll haalt tijdloze, maar helaas wat vergeten composities van de hotsy-totsy Tin Pan Alley traditie opnieuw van onder het stof. Het is muziek die Krall als jong meisje hoorde op de oude 78-toerenplaten van haar vader. Haar versies van deze onweerstaanbare muziek waren ons na een aantal keren beluisteren eerlijk gezegd ook onder de huid gaan kruipen. Voor de gelegenheid werd het podium met rood belichte doeken behangen en omgetoverd tot kabardoesj.

De pianiste nam ook niet plaats achter een statig volle Steinway, maar verkoos een kleine vleugel die zich meer leende tot honky tonk. Ze had een goede band meegenomen, die zo dicht mogelijk het ouderwetse geluid dat producer T-Bone Burnett aan Glad Rag Doll heeft gegeven, trachtte te benaderen. Zelfs zonder de bijtende gitaarsound van de onnavolgbare Marc Ribot was opener We just Couldn’t Say Goodbye meteen een schot in de roos.

Het programma varieerde van obscure, sentimentele hits voor Bing Crosby of Annette Hanshaw tot regelrechte klassiekers als The Sunny Side of the Street of Boulevard of Broken Dreams. De Canadese was opvallend nonchalant, maakte grapjes met het publiek, maar liet geregeld ook een steek vallen. Niet elke solo die ze weggaf was even geslaagd. Ze struikelde al helemaal over de toetsen in Fats Wallers I’m Gonna Sit Right Down and Write Myself A Letter en vergat zelfs even de tekst van Fly Me To the Moon. Maar wat zou het - het maakte de ijskoningin zowaar sympathiek!

De muziek was steeds onderhoudend, hoewel uitstapjes naar meer moderne songs van Neil Young, Tom Waits of the Band de vaart wat uit de set haalden en niet hadden gehoeven. Haar versie van Bob Dylans Simple Twist of Fate was daarentegen eentje om in te kaderen.

--------------------
Google translation:

Gent Jazz Day 2: Phronesis, Kurt Elling and Diana Krall

(...)
Even more nostalgia in the headliner of the evening. The young guys next to me were audibly disappointed when Diana Krall (****) not in revealing lingerie on the cover of her latest CD, but in pants and leather jacket appeared on stage. You just have to make as a 48-year-old mother, who adoration of a bunch of healthy twenties.

Glad Rag Doll has timeless, but unfortunately somewhat forgotten compositions of the Hotsy-Totsy Tin Pan Alley tradition again from the dust. It is music that Krall heard as a young girl on the old 78-rpm records of her father. Her versions of this irresistible music were us after a few times listening honestly go crawling under the skin. For the occasion the stage with red cloths hung exposed and transformed into kabardoesj.

The pianist also did not take place behind a stately full Steinway, but chose a small wing that lent more to honky tonk. They had a good band included, as close as possible the old sound producer T-Bone Burnett has ignored Glad Rag Doll tried to approach. Even without the biting guitar sound of the inimitable Marc Ribot was open We just Could not Say Goodbye instant hit.

The program ranged from obscure, sentimental hits for Bing Crosby or Annette Hanshaw to outright classics as The Sunny Side of the Street or Boulevard of Broken Dreams. The Canadian was remarkably nonchalant, joked with the audience, but had also arranged a stitch. Not every solo they gave away was equally successful. She stumbled all over all the keys in Fats Waller I'm Gonna Sit Right Down and Write Myself A Letter and forgot even as the text of Fly Me To the Moon. But what would it - it made the ice queen actually sympathetic!

The music was always entertaining, although trips to more modern songs of Neil Young, Tom Waits or the Band which took the momentum from the set and did not have to. Her version of Bob Dylan's Simple Twist of Fate was however one to frame.

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/c ... l_GentJazz

Diana Krall imponeert op Gent Jazz

"Ik zal het kort houden: hier is de grote jazzdame op wie u wachtte." Meer woorden had de presentator gisteravond niet nodig om Diana Krall te introduceren, voor wie de tent was volgestroomd. Krall trakteerde het enthousiaste publiek op doorleefde interpretaties van de groten van de Amerikaanse muziek, van Bing Crosby tot Tom Waits. "Als het maar geen Elvis Costello is."

Diana Krall stond al voor de tweede keer bovenaan de affiche van Gent Jazz en liet er geen twijfel over bestaan dat ze daar blij om was. “One of my favourite places to be”, zei ze meer dan eens. Bij haar eerste doortocht had ze nog beloofd dat ze manlief Elvis Costello warm zou maken voor het festival.Wat ook gebeurde: Costello staat over enkele dagen intussen zelf voor de tweede keer op de Bijlokesite. Krall zal dan alweer weg zijn uit Gent, want de concertagenda’s van beide echtelieden overlappen elkaar niet.

Zou Krall daar nu opgelucht over zijn of stemt het haar net melancholisch? Feit is dat ze een beetje een droevige indruk maakte aan het begin van haar set. Het paste in elk geval wel bij het repertoire van de avond: veel songs over eenzaamheid, leegte en onvervuld verlangen passeerden de revue. En ook één "wedding song". "Geniet er maar van, want alle andere liedjes gaan over breakups", waarschuwde ze.

"Ongelofelijk wat je allemaal met een ukelele kunt doen"

Genoeg petite histoire, over naar de muziek. Slechte dag of niet, Diana Krall bewees gisteren dat ze een rasartieste is. Energiek en schijnbaar moeiteloos sleepte ze de tent mee van Nat King Cole naar Neil Young, van diepe melancholie naar swingende levenslust.Ongecompliceerd maar nooit plat communiceerde ze met het publiek, haar bindteksten vol ironie en zelfspot.

Beginnen deed ze met nummers uit haar laatste cd "Glad ragg doll", waarop ze vaudeville jazz uit de jaren twintig naar haar hand zet.Het podium was cabaretachtig aangekleed, met een baldakijn en zware gordijnen, feëerieke lichtjes en wat decoratie.

Met de ingetogen ballad "Just like a butterfly caught in the rain" kreeg ze de tent stil, terwijl het vrolijkere "Everything’s made for love" voorzien werd van de in the roaring twenties onvermijdelijke ukelele. "Ongelooflijk wat je met dat instrument allemaal kunt doen", sprak ze dubbelzinnig. "In bad bijvoorbeeld, een bad gevuld met Duvel waarin je na een slechte dag kunt wegzinken."

No nonsense doorleefdheid

Van vaudeville uit de jaren twintig naar de grote eigentijdse Amerikaanse singer-songwriters: voor Diana Krall is het een kleine stap. Omschakelen deed ze halfweg de set via "Temptation" van Tom Waits. De gitarist met Buddy Holly-look dreef het ritme op, de violist voegde er een scheutje weemoed aan toe en Krall demonstreerde wat voor een uitstekende pianiste ze is.

Na dit heerlijk stomende hoogtepunt stuurde ze haar muzikanten backstage -"Ze mogen een cocktail drinken, ze hebben het verdiend"- terwijl ze alleen achter haar piano bleef zitten. "Wat willen jullie horen?", vroeg ze het publiek -"Jullie mogen alles vragen, maar geen Costello"-, … om dan toch gewoon haar eigen zin te doen. Ze bracht doorleefde interpretaties van "A simple twist of fate" van Bob Dylan en "A man needs a maid", naadloos overvloeiend in "Heart of Gould" van Neil Young. Krall weet hoe een hommage hoort te zijn: als zij ze zingt, blijkt des te meer hoe tijdloos goed die nummers zijn.

Met covers van de klassiekers "Fly me to the moon", "The sunny side of the street" en “Boulevard of broken dreams" vervolgde ze haar eerbetoon aan de Amerikaanse muziek. Een paar uurtjes voordien had Kurt Elling met zijn "Broadway – The Brill Building" hetzelfde gedaan, maar het verschil in stijl was groot. Beide artiesten toonden veel inzet, maar waar Elling glad entertainment bracht, kwam Krall met no nonsense doorleefdheid. Geen wonder dat het publiek haar bedankte met een overtuigende staande ovatie.

----------------------------------
Google translation:


Diana Krall impresses at Gent Jazz

"I'll keep it short: here is the great jazz lady who you waited." More words, the presenter last night no need to introduce, for whom the tent was flooded. Diana Krall Krall treated the enthusiastic audience lived interpretations of the greats of American music, from Bing Crosby to Tom Waits. "If it is not Elvis Costello."

Diana Krall was already for the second time at the top of the poster Gent Jazz and left no doubt that she was glad. "One of my favorite places to be," she said more than once. In its first passage she had promised that she would make for festival.Wat hubby Elvis Costello warm happened: Costello is now himself a few days for the second time on the Bijlokesite. Krall will already be gone from Ghent, for the concert of both spouses do not overlap.

Would Krall there now relieved of his or her net melancholic tunes it? The fact is that they are a bit made a sad impression at the beginning of her set. It fit in any case or in the repertoire of the evening: a lot of songs about loneliness, emptiness and unfulfilled desire were reviewed. And also a "wedding song". "Enjoy it, because all the other songs are about breakups," she warned.

"Amazing what you can do with a ukulele"

Enough petite histoire, on to the music. Bad day or not, Diana Krall proved yesterday that she is a born artist. Energetic and seemingly effortless she dragged the tent with Nat King Cole to Neil Young, from deep melancholy to swinging levenslust.Ongecompliceerd but never flat they communicated with the public, its binding texts full of irony and self-mockery.

Did they start with songs from her latest CD "Smooth ragg doll", which she was dressed like cabaret, with a canopy and heavy curtains, fairy lights and some decorations. Vaudeville jazz from the twenties to her hand zet.Het stage

The subdued ballad "Just like a butterfly caught in the rain" they still got the tent, while the happier "Everything's made for love" with the roaring twenties in the inevitable ukulele. "Amazing what you can do with that instrument," she said ambiguous. "In the bath, for example, a bathtub filled with Duvel which you can sink after having a bad day"

No nonsense that lived

Of vaudeville from the twenties to the great contemporary American singer-songwriters: Diana Krall is a small step. Switching she was halfway through the set of "Temptation" by Tom Waits. The guitarist with Buddy Holly look drove the rhythm, the violinist added a dash of melancholy to it and Krall demonstrated what an excellent pianist she is.

After this delicious steamy climax she sent her musicians backstage - "They can drink a cocktail, they deserved it" - as she sat alone behind her piano. "What do you hear?", She asked the audience - "You may ask anything, but no Costello" - ... to then just doing her own way. She spent lived interpretations of "A simple twist of fate" by Bob Dylan and "A man needs a maid", seamlessly flowing in "Heart of Gould" by Neil Young. Krall know how a tribute should be: when she sings she shows even more how good those songs are timeless.

With covers of the classics "Fly me to the moon", "The sunny side of the street" and "Boulevard of broken dreams" she continued her tribute to the American music A few hours before had Kurt Elling with his "Broadway -. The Brill Building "done the same, but the difference in style was great. Both artists showed a lot of commitment, but where Elling smooth brought entertainment, Krall came with no nonsense lived-in look. No wonder the audience thanked her with a convincing standing ovation.

http://www.kwadratuur.be/reportages/det ... ana_krall/

Not so favourable review from the "Jazzpolice": http://www.kwadratuur.be/reportages/det ... ana_krall/
I only include this for the (incomplete) setlist (in bold).

Nu de Amerikaanse showcultuur zich goed en wel genesteld had op de Bijlokesite, kon er blijkbaar nog een schepje bovenop. Een schepje dat door sommigen met de nodige scepsis onthaald werd, al was het maar omwille van de “verdachte” populariteit die Diana Krall te beurt valt. Op haar laatste cd ‘Glad Rag Doll’ laat ze de soft jazz en pop aan de kant en brengt ze vooroorlogse songs die hun nut bewezen hadden in vaudevilleshows. Het lag dan ook voor de hand dat de eerste nummers uit haar set op Gent Jazz uit dat programma zouden komen.

De charme die de muziek op cd ontegensprekelijk bezit, kwam er op het grote podium echter niet uit. De afwezigheid van gitarist Marc Ribot, die het album zowat elk nummer kleurt, was daar niet vreemd aan, maar ook Kralls vlakke en onstabiel intonatie noopten niet tot inleving. Bovendien werd de schuif van de solist van het moment in vergelijking met de andere muzikanten zo ver open gezet, dat de begeleiders gereduceerd werden tot storende achtergrondgeluiden. Kon ze in nummers als ‘We Just Couldn’t Say Goodbye’, ‘There Ain’t No Sweet Men That’s Worth the Salt of My Tears’ en ‘You Know-I Know, Ev’rything’s Made For Love’ de schade nog enigszins verbergen, in een ballade als ‘Just Like a Butterfly That’s Caught in The Rain’ zakte ze helemaal weg. ‘Let it Rain’ klonk zelfs helemaal gesteriliseerd, ook al omdat het pittige marsritme dat op de cd te horen is, hier in de kast bleef. De gereduceerde arrangementen lieten duidelijk horen dat het de avond van Krall was en niet die van haar muzikanten, ook al mochten die hier en daar even en degelijk als solist aan de slag.

Toen ze zich aan ander repertoire waagde, warden de problemen nog verder uitvergroot. Tom Waits’ ‘Temptation’ klonk ondanks een scherpe distortion op de gitaar gevaarloos, buiten een even opkomende feedback die echter door de technici meteen in de kiem gesmoord werd.

Toen ze haar muzikanten wat rust gunde en een solosetje inlaste, kwam het showaspect van het optreden pas echt naar voor. Toegegeven: Kralls humor was geiniger en werkte beter dan die van haar voorganger Elling en haar contact met het publiek was spontaner, maar muzikaal kwam ze nooit in zijn buurt. Haar stem werd bij momenten karakterloos en het pianospel was vaak slordig, wat ze zelf bij een zoveelste misstap ruiterlijk toegaf met een ongegeneerde “oh shit”. Haar boogie, blues en andere bordeeltoestanden geraakten nooit uit de clichés weg.

‘Fly Me to the Moon’ werd gereduceerd tot een liftversie en Neil Youngs ‘A Man Needs a Maid’ en ‘Heart of Gold’ en ‘I’m Gonna Sit Right Down and Write Myself a Letter’ van Fats Waller werden fijngesneden tot hapklare radiopop. Een zelfde behandeling kregen een reeks nummers die ze terug met band bracht waaronder Bob Dylans ‘Simple Twist of Fate’, de standard ‘On the Sunny Side of the Street’ en ‘Just You, Just Me’ van Nat King Cole. Nergens werd er een contrast gemaakt tussen de verschillende songs, waardoor de breedte van het repertoire helemaal verdween in de commerciële mallemolen. Dat Krall deze muziek allemaal zo graag speelt, was bijgevolg zelden te horen, toch een eerste voorwaarde om muzikaal over te komen.

Voor het einde van haar concert keerde Krall even terug naar het werk van ‘Glad Rag Doll’ met een ‘I’m a Little Mixed Up’ waaruit elk swamp gevoel verdampt was en waarin Krall zelfs verveeld begon te klinken. Die tendens trok ze door in de bisnummers ‘Ophelia’ en ‘Whispering Pines’: het eerste als een loodzware boogie en het tweede als een pure popballad. Dat ze zelf nu bij momenten echt vals begon te zingen deed er geen goed aan. Het belette allemaal niet dat Diana Krall op Gent Jazz voor het eerst de tent vol liet lopen en die tent anderhalf uur lang wist te amuseren. En dat zijn waarschijnlijk net de dingen waarvoor ze opnieuw in Gent uitgenodigd werd. Voor anders en meer is er later immers nog kans.

You tube: http://www.youtube.com/watch?v=EgCGhEqFxP0
Fly Me To The Moon: http://www.youtube.com/watch?v=yf7eiIO6jJ8
Yoy tube: http://www.youtube.com/watch?v=EI7Sri5H6Lc
Ophelia: http://www.youtube.com/watch?v=jR0zEIqq4ek