Diana Krall in uitverkocht Bozar: Wat als Tom Waits een blonde jazzpianiste was geweest ****(*)
De combinatie Diana Krall en Bozar staat traditioneel garant voor een vol huis, en dat was dit keer niet anders. Maar met een nieuwe groep en een repertoire dat veel rauwer klonk dan je van haar gewend was, wist de Canadese jazz-zangeres maandagavond toch te verrassen. .
'De volgende keer komen jullie gewoon naar me thuis' grapte Diana Krall (47) halverwege haar concert in Brussel. 'Daar zijn de toegangskaartjes zo duur niet, en in principe kook ik altijd voor mijn gasten. Achteraf voer ik ze wijn tot ze dronken zijn, dan deel ik partituren uit, en uiteindelijk wordt er samen gezongen. Een beetje zoals hier nu." Dat van die ticketprijzen was alvast niet gelogen, want de beste plaatsen gingen voor 105 euro per stuk de deur uit. Maar eerlijk is eerlijk: het was elke cent waar.
Dat Diana Krall een klasse apart vormt, maakt intussen deel uit van de gekende leerstof. De echtgenote van Elvis Costello behoort tot de meest vooraanstaande pianistes in de hedendaagse jazz, en beschikt bovendien over een sensuele, hartverwarmende stem. Op Glad Rag Doll, haar elfde, door producer T-Bone Burnett gesuperviseerde cd grijpt ze terug naar de oude vaudeville-jazz uit de periode tussen de twee wereldoorlogen. Dat merkte je in Brussel niet alleen aan de ronduit fantastische muzikanten die ze om zich heen had geschaard, maar ook aan het nostalgische décor waarin het gezelschap stond te spelen. Er was - een primeur bij Krall- een podiumvullend videoscherm waarop acteur Steve Buscemi ons in schimmig zwart-wit welkom heette, en het podium bleek verpakt in grote gordijnen met stemmige kerstverlichting. Heel retro, maar wel erg stemmig.
Krall sneed de set aan met 'We Just Couldn't Say Goodbye', en meteen voelde je dat deze passage fors zou afwijken van haar vorige tournees. De muziek klonk organischer, broeieriger ook, en lonkte op gezette tijdstippen nadrukkelijker naar de sound van Costello en Tom Waits. Van die laatste had ze trouwens zowel 'Temptation' als een tot countryclassic verbouwd 'The Heart Of Saturday Night' op de setlist staan. Er kwam al eens een gypsy-viool voorbij geflaneerd, en de gitarist van dienst ontbond zijn duivels op 'There Ain't No Sweet Man That's Worth The Salt Of My Tears' alsof hij net gratis toegangskaartjes voor het huis van ontucht had gewonnen. Mocht Tom Waits een blonde jazzpianiste zijn, dan klonk hij als Diana Krall.
'Al deze liedjes gaan over sex en liefde' merkte Krall op, en dat hoorde je ook. Het van Doc Pomus geleende 'Lonely Avenue' ademde getemperd verlangen uit, en zelfs het platgecoverde 'Sunny Side Of The Street' wist ze dankzij een nieuw, eigenzinnig arrangement helemaal naar haar hand te zetten. .
Ook de passage waar ze helemaal alleen achter haar buffetpiano ging zitten en herinneringen ophaalde aan haar kindertijd bleef boeien. Krall's vingers dansten over de piano als waren het cancandanseressen, maar ook als de toon even wat intimistischer werd -tijdens een krop-in-de-keel uitvoering van Joni Mitchell's 'A Case Of You', bijvoorbeeld- liet ze een grote indruk na. En waar de zangeres vorige keer na iets meer dan een uur al opstapte, kon er nu na twee uur nog een juweel van een bisronde vanaf. Een uitgepuurde versie van 'Almost Blue' -'geschreven door de vader van mijn kinderen'- stak het origineel naar de kroon, en de verrassende uitsmijter -een behoorlijk potige uitvoering van de Band-classic 'Ophelia' onderstreepte dat dit een heel andere Diana Krall was dan degene die doorgaans door het grote American Songbook flanneert.
Het keurig gekostumeerde publiek - er zaten nogal wat dokters in de zaal- was wellicht met heel andere vooruitzichten gekomen. Maar wat goed dat Diana Krall niét deed wat van haar verwacht werd, en met zichtbaar plezier gewoon eens lekker uit de band sprong.
Conclusie? Een topconcert.
-----------------------------------------
Google translation:
Diana Krall sold out in Bozar: What if Tom Waits had been a blondejazz pianist **** (*)
The combination Diana Krall and Bozar is traditionally guarantees a full house, and that this time was no different. But with a new group and a repertoire that sounded much rawer than you came to expect, knew the Canadian jazz singer Monday anyway to surprise. .
"The next time you come home to me just 'joked Diana Krall (47) halfway through her concert in Brussels. "Here are the tickets so expensive not, and in principle I always cook for my guests. Afterwards I feed them wine until they are drunk, then scores from Part I, and finally sung together. A bit like this now. "That of that ticket prices were already not lie, because the best seats went for 105 euros each out the door. But let's be honest: it was worth every penny true.
Diana Krall is a class apart, is now part of the known material. The wife of Elvis Costello is one of the leading pianists in contemporary jazz, and also has a sensual, heartwarming voice. On Smooth Rag Doll, her eleventh, by producer T-Bone Burnett supervised CD grabs them back to the old vaudeville-jazz from the period between the two world wars. You could tell in Brussels not only to the downright fantastic musicians they had rallied around him, but also to the nostalgic decor that the company was about to play. There was - a first-stage filling with Krall video screen on which actor Steve Buscemi us in shadowy black and white welcomed, and the stage was packed in large curtains with Christmas lights moody. Very retro, but very moody.
Krall cut the set with "We Just Could not Say Goodbye ', and you immediately felt that this passage would significantly deviate from her previous tours. The music sounded more organic, broeieriger also, and ogled at regular intervals emphatically the sound of Costello and Tom Waits. Of the latter, she had indeed both 'Temptation' like a grown up country classic "The Heart Of Saturday Night 'on the setlist stand. There was already a gypsy violin geflaneerd passed, and the guitarist of service dissolved his devils' There Is not No Sweet Man That's Worth The Salt Of My Tears "as if he'd just get free tickets to the house of fornication had won. If Tom Waits a blonde jazz pianist, then he sounded like Diana Krall.
"All these songs are about sex and love" remarked Krall, and heard you. The Doc Pomus borrowed "Lonely Avenue" breathed tempered desire, and even platgecoverde 'Sunny Side Of The Street "she managed through a new, quirky arrangement entirely her own. .
The passage where they alone behind her upright piano sat down and picked up memories of her childhood was fascinating. Krall's fingers danced over the piano as were the cancan dancers, as well as the tone anything intimidate practical was, during a head-in-the-throat version of Joni Mitchell's "A Case Of You", for example, she gave a great impression. And where the singer last time, after just over an hour already stepped, could now after two hours a gem of a bisronde from. A refined version of "Almost Blue" - "written by the father of my kinderen'-crossed the original to the crown, and the surprising bouncer-quite-legged version of the Band classic 'Ophelia' underlined that this is a very different Diana Krall than those generally provided by the large American Songbook strolls.
The nicely costumed crowd - there were quite a few doctors in the hall-was perhaps with very different perspectives come. But what good that Diana Krall did not do what was expected of her, and with visible pleasure just have a nice jump from the band.
Conclusion? A top concert.
